Heilinn lætur okkur ekki vita af kulda í framan. Annars kynnum við að hylja andlitið.

Tilgangurinn með hita- og kuldaskyni er fyrst og fremst að viðhalda stöðugum líkamshita.

Þegar heilanum berast stöðugt upplýsingar frá hitanæmum taugafrumum, notar hann þessar upplýsingar til að stýra blóðflæði til húðarinnar, efnaskipta og ýmislegs annars sem hefur þýðingu fyrir hitajafnvægið.

Eitt af því sem heilinn getur haft áhrif á er hegðun okkar. Þegar við förum út í snjóinn í bol og stuttbuxum, getur heilinn „valið“ – ef svo mætti segja – að láta okkur finna fyrir kuldanum á handleggjum og fótum, því slík tilfinning er líkleg til að fara inn í hlýjuna eða klæða okkur betur.

En á hinn bóginn þjónar ekki beinlínis tilgangi að hylja andlitið gegn kuldanum því við þurfum að nota augu, nef og munn. Heilinn tekur við upplýsingum um hitastig í andlitshúðinni og gerir það sem hann getur til að takmarka hitatapið. En meðan kuldinn er ekki mjög ógnvænlegur er heppilegra fyrir líkamann í heild að andlitið kólni lítils háttar, en með því að hylja það klæðum. Þess vegna velur heilinn þann kost að halda því að nokkru leyti leyndu fyrir meðvitundinni hvert hitastig andlitshúðarinnar er, þannig að við getum dregið andann.