Fuglarnir fljúga oddaflug m.a. til að spara orkuna.

Oddaflug dregur umtalsvert úr loftmótstöðu og þar af leiðandi eyða fuglarnir minni orku og komast þess vegna lengra án þess að þreytast. Þegar loftið yfirgefur vængi fuglanna myndast nefnilega uppstreymi loftsins fyrir aftan hvern fugl og því reynist flugið honum auðveldara. Hver fugl flýgur fyrir vikið eilítið hærra en sá fyrir framan og þeim mun aftar sem fuglarnir eru í oddaflugi, því auðveldara reynist þeim flugið. Fugl sem dettur út úr oddaflugsuppröðuninni skynjar samstundis meiri mótvind og flýtir sér fyrr vikið aftur á sinn stað í röðinni. Farfuglar sem fljúga langar vegalengdir temja sér mjög oft oddaflug og meira að segja ungir fuglar sem aldrei hafa flogið langar vegalengdir fyrr átta sig strax á kostunum.

Besti kosturinn væri þó að fljúga inni í sjálfri miðjunni en fugl sem væri staðsettur þar myndi hins vegar ekkert leggja af mörkum fyrir hópinn og því samþykkja fuglarnir ekki að neinn þeirra fljúgi þar. Þá má einnig geta þess að fuglarnir gefa frá sér hávært garg og blístur og sennilegt þykir að öftustu fuglarnir séu að hvetja þá fremstu áfram og að skamma þá sem svindla. Önnur ástæða þess að fuglar fljúga oddaflug er sú að þannig reynist auðvelt að hafa hemil á öllum fuglunum. Staðsetning hvers fugls segir nefnilega til um samfélagslega stöðu hans en þeir sterkustu fljúga fremstir.

Erfitt reynist að mæla orkunotkun fljúgandi fugla og að bera saman ólíkar aðferðir flugs. Á árinu 2001 mældu franskir vísindamenn þó hjartslátt pelíkana, sem þjálfaðir höfðu verið í að fljúga fyrir aftan bát og flugvél. Mælingarnar leiddu í ljós að fuglar sem fljúga oddaflug eyða 14 hundraðshlutum minni orku en ella, sökum þess að þeir komust af með að blaka vængjunum sjaldnar og gátu látið sig svífa hluta leiðarinnar.