Sumar vísindarannsóknir eru óvenjulegri en aðrar.
Fyrir rúmum tuttugu árum tóku vísindamenn upp hljóð frá nokkrum mannöpum sem voru kitlaðir.
Nú hefur rannsóknarhópur við University of Warwick á Englandi tekið gömlu upptökurnar til skoðunar á ný.
Þegar vísindamennirnir báru hljóðin saman við upptökur af hlátri ungra barna gerðu þeir óvænta uppgötvun.
Sameiginlegur taktur
Rannsóknin byggist á hljóðupptökum af alls 13 hlæjandi górillum, órangútönum, bónóbóum og simpönsum.
Einnig voru greindar upptökur fjögurra ungra barna við leik sem voru kitluð og hlógu.
Samanburðurinn leiddi í ljós að hlátur manna og mannapa fylgir svipuðum takti. Vísindamennirnir vekja einkum athygli á því að hlátursköst barna og mannapa koma með reglulegu millibili, sem kann að endurspegla skyldleika okkar við sameiginlegan forföður.
„Að vissu leyti erum við mjög lík mannöpum, enda höfum við hlegið með svipuðum hætti í 15 milljónir ára,“ segir Chiara De Gregorio, prímatafræðingur við Warwickháskólann á Englandi og stjórnandi rannsóknarinnar, í fréttatilkynningu.
„Við séum sannkallaðir meistarar hlátursins.”
Chiara De Gregorio, prímatafræðingur við Warwick háskóla.
Hláturinn hefur þróast
Hlátur manna hefur með tímanum orðið hraðari og flóknari en hlátur mannapa.
Við hlæjum á ólíkan hátt eftir aðstæðum og mikill munur er til dæmis á kurteislegum hlátri yfir misheppnuðum brandara og óstjórnlegum hlátursköstum í góðra vina hópi.
„Ég myndi segja að við séum sannkallaðir meistarar hlátursins,“ segir Chiara De Gregorio.
Vísindamennirnir segja að rannsóknir á uppruna hláturs geti aukið skilning á þróun mannlegra samskipta og jafnframt varpað ljósi á hvernig maðurinn þróaði með sér talmál.
Rannsóknin birtist í vísindaritinu Communications Biology.
