Um 8,15 milljarðar manna búa á jörðinni í dag en mannkynið hefur að minnsta kosti tvisvar verið afar nálægt útrýmingu.
Fyrra skiptið var fyrir um 930.000 árum, þegar elstu forfeður okkar bjuggu enn í Afríku.
Árið 2023 birti alþjóðlegt teymi vísindamanna DNA-rannsókn sem sýndi að íbúafjöldi jarðar hafði þá fallið verulega úr um 100.000 í rétt um 1.300 einstaklinga.
Orsök þessa erfðafræðilega flöskuháls er óljós en það var líklega vegna þess að loftslagið í Afríku varð kaldara og þurrara sem gerði forfeðrum okkar erfitt fyrir að afla sér matar.
Aska slökkti á sólinni
Annað skipti sem mannkynið dó næstum út var fyrir 74.000 árum, þegar Toba-eldfjallið í Indónesíu gaus.
Sprengingin var ein sú öflugasta sem orðið hefur á jörðinni og spúði svo mikilli ösku út í andrúmsloftið að geislar sólarinnar dofnuðu.
Þá féll hitastigið á jörðinni hratt og við tók eldgosvetur sem stóð í allt að 10 ár.
Bæði dýr og plöntur dóu í stórum stíl og fyrir steinaldarveiðimenn og safnara sem bjuggu í litlum hópum, olli gosið miklum hörmungum.
Erfðafræðilegar rannsóknir benda til þess að tegund okkar – Homo sapiens – hafi fækkað í um 10.000 einstaklinga um allan heim á þeim tíma og hafi verið hættulega nálægt því að hverfa alveg.
Síðan þá hefur tilvist okkur oft verið ógnað í minni mæli. Til dæmis drap Svartidauði á 14. öld allt að helming íbúa Evrópu. En ekkert hefur fært okkur eins nálægt útrýmingu og dularfulli DNA flöskuhálsinn í Afríku og áðurnefnt risaeldgos.
