Albert Einstein varð heimsfrægur fyrir afstæðiskenningu sína sem útskýrir hvernig þyngdaraflið beygir tíma og rúm.
Svo fluggáfaður eðlisfræðingur hlýtur að hafa mjög sérstakan heila, hugsaði bandaríski læknirinn Thomas Harvey. Þegar Einstein lést á Princeton-sjúkrahúsinu í New Jersey 18. apríl 1955 fjarlægði Harvey heilann úr líkamanum til að rannsaka hann betur.
Aðgerðin var framkvæmd þvert gegn skýrum óskum Einsteins. Strax árið 1950 hafði hann skilið eftir skriflegar leiðbeiningar um að verða brenndur heill og ösku hans skyldi dreift í náttúrunni.
Stjórnendur sjúkrahússins komust að þjófnaðinum og ráku Harvey en fengu heilann samt aldrei til baka. Það var ekki fyrr en 30 árum síðar að Harvey birti niðurstöður rannsókna sinna á heila Einsteins.
Heilinn ferðast í gleri
Sem meinafræðingur var Harvey sérfræðingur í vefjasýnum. Til að rannsaka betur heila Einsteins undir smásjá skar hann heilann í 240 bita.
Eftir að hafa verið rekinn tók Harvey bitana með sér heim og hélt áfram rannsóknum sínum með leyfi sonar Einsteins, Hans Alberts. Sonurinn krafðist þess að niðurstöðurnar yrðu birtar í „viðurkenndum tímaritum.“
Í gegnum árin skipti Harvey nokkrum sinnum um starf og búsetu – og hann tók varðveittu heilabútana alltaf með sér í glerkrukkum.
Árið 1978 tók blaðamaðurinn Steven Levy frá tímaritinu New Jersey Monthly viðtal við Harvey.Þar sagði meinafræðingurinn að hann ætti aðeins eftir „eitt ár til að ljúka rannsókninni á heilanum.“
En Harvey hikaði. Það var ekki fyrr en árið 1985 að rannsókninni lauk og niðurstöðurnar birtust í hinu viðurkennda tímariti Experimental Neurology.
Að sögn Harvey hafði heili Einsteins fleiri taugatengingar en venjulegur heili sem benti til mikillar greindar. Hins vegar gagnrýndi sálfræðiprófessorinn Terence Hines frá New York rannsóknina og sagði hana hroðvirknislega og óáreiðanlega.
Eftir dauða Harvey enduðu hlutar af heila Einsteins á Mütter-náttúrusafninu í Fíladelfíu, þar sem gestir geta skoðað þá.
