Hlaup eru almennt talin afar holl fyrir heilsuna og þar eru læknar og vísindamenn á sama máli.
Rannsóknir á ofurhlaupurum, sem takast á við vegalengdir sem eru mun lengri en maraþonhlaup, til dæmis sex klukkustunda hlaup eða 100 kílómetra, sýna þó aðra hlið á málinu.
Eftir slík hlaup mælast hjá þeim margvíslegar breytingar sem minna á það sem sést hjá fólki með alvarlega sjúkdóma. Mest verður álagið á hjarta, lifur og nýru, en einnig veiklast ónæmiskerfið og hormónastarfsemin raskast. Margir ofurhlauparar fá auk þess sýkingu í öndunarvegi í kjölfar hlaups.
Nýrnaskaðar eru meðal þeirra afleiðinga langhlaupa sem hafa verið rannsakaðar hvað best.
Í bandarískri rannsókn frá 2015 komu fram einkenni bráðrar nýrnaskerðingar hjá 82 prósentum þátttakenda, sem þýðir að nýrun gátu tímabundið ekki síað blóðið með eðlilegum hætti. Eitt skýrasta merkið var mjög dökkt þvag, sem bendir til vefjaskemmda.
Einkennin gengu yfir hjá flestum á fáeinum dögum. Vísindamenn óttast þó að endurtekin tilvik af þessu tagi geti með tímanum valdið varanlegum skaða á nýrunum.
Íþróttir reyna á líkamann.
Heilahristingur í íþróttum á borð við ruðning getur valdið langvinnum heilaáverka (CTE), sem tengist meðal annars þunglyndi og heilabilun. Þess vegna eru árekstrar þar sem leikmenn skella hjálmum saman bannaðir í NFL-deildinni í Bandaríkjunum.
Golfsveiflan veldur ósamhverfu álagi á líkamann og reynir einkum á mjóbak, axlir og olnboga. Rannsókn frá 2017 sýndi að 89 prósent atvinnukylfinga verða fyrir meiðslum. Hjá áhugakylfingum var hlutfallið 68 prósent.
