Efni eins og málmur, tré og plast geta virst mjög ólík við snertingu, þótt hitastigið sé það sama. Þegar efni er snert skynjar maður ekki hitastig þess, heldur hversu vel það flytur varma frá hendinni.
Varmaleiðni efna er lýst með svokölluðu lambda-gildi. Því hærra sem gildið er, þeim mun betur leiðir efnið varma.
Steypujárn, sem oft er notað í arma á bekkjum, hefur lambda-gildið 55 en gildi furu er 0,14 og beyki 0,16.
Málmatóm liggja þétt saman og leiða varma mjög vel
Munurinn skýrist af ólíkri byggingu efnanna á atómstigi. Þegar varmi berst inn í efni fara atóm þess að hreyfast og rekast hvert á annað.
Í málmum á borð við járn eru atómin þéttar saman en í tré eða plasti. Af þeim sökum verða árekstrarnir fleiri og orkan á greiðari leið um efnið.
Þar að auki losna rafeindir mun auðveldar úr málmum þegar þau taka við orku. Frjálsar rafeindir ferðast um efnið og valda enn fleiri árekstrum sem eykur varmaflutninginn enn frekar.
Sé efnið kaldara en höndin sem er um 37 gráður á Celsíus, flyst varmi úr húðinni yfir í efnið og því hraðar sem varmaleiðnin er, þeim mun hraðar gerist það.
Hið gagnstæða á einnig við. Sé efnið heitara en höndin virðist málmur heitari en tré eða plast, þótt hitastigið sé í raun hið sama.
