Kalda stríðið hafði næstum náð hámarki í júní 1959. Á viðskiptamessu fyrir bandarískar vörur í Moskvu hitti Richard Nixon, þá varaforseti Bandaríkjanna, Nikita Khrushchev, leiðtoga Sovétríkjanna.
Þeir lentu í hávaðarifrildi fyrir framan útstillingu af bandarísku eldhúsi. Sem betur fer var Donald Kendall, varaforseti markaðsmála hjá PepsiCo, staddur á viðskiptamessunni.
Hann bauð strax hinum æsta Khrushchev að smakka kóladrykk fyrirtækisins. Khrushchev sem hafði aldrei smakkað kóla áður, varð greinilega hrifinn og drakk sex glös.
Samt sem áður leið meira en áratugur þar til Pepsi komst inn á sovéska markaðinn.
Tónlist á dós hjálpaði Pepsi
Eftir Kúbudeiluna árið 1962 voru samskipti Bandaríkjanna og Sovétríkjanna ísköld. Það var ekki fyrr en árið 1972, þegar Richard Nixon varð forseti, að PepsiCo fékk raunverulegt tækifæri til að selja gosdrykki til Sovétríkjanna.
Þetta gerðist eftir fundi Nixons og Alexei Kosygin, forsætisráðherra Sovétríkjanna sem var umbótasinnaður. Á fundi í Moskvu smyglaði Donald Kendall, nú forstjóri PepsiCo, litlum hátalara í laginu eins og Pepsi-dós í gegnum öryggiseftirlitið.
Kendall sýndi Kosygin hátalarann sem leit út eins og Pepsi-dós. Forsætisráðherrann varð stórhrifinn af honum og opnaði fúslega sovéska markaðinn fyrir Pepsi-Cola.
Því miður var rúblan, gjaldmiðill Sovétríkjanna verðlaus á Vesturlöndum, svo Sovétríkin borguðu fyrir kóladrykkinn með Stolichnaya vodka og PepsiCo fékk einkarétt á markaðssetningu vörumerkisins í Bandaríkjunum.
Við lok níunda áratugarins drukku sovéskir borgarar milljarð flaska af Pepsi á ári, svo PepsiCo sat uppi með meira vodka en fyrirtækið gat selt. Í staðinn buðust Sovétríkin til að greiða fyrir drykkinn með úreltum herbúnaði: 17 kafbátum, beitiskipi, freigátu og tundurspilli. PepsiCo tók tilboðinu.
Ekki stóð þó til að nota skipin í hernaði, heldur átti að rífa þau og selja í brotajárn. En áður en samningurinn var efndur hrundu Sovétríkin árið 1991.
