Þegar vísindamenn beindu sjónauka að lítt könnuðu svæði í okkar eigin Vetrarbraut gerðu þeir merkilega uppgötvun.
Risastórt ský virðist nefnilega hafa dulist nálægt miðju hennar.
Þrátt fyrir að skýið sé 200 ljósár að lengd höfðu vísindamennirnir, m.a. frá Útvarpssjónaaukamiðstöð Bandaríkjanna, ekki hugmynd um að það væri að finna í Vetrarbrautinni.
Þegar þeir rannsökuðu skýið nánar kom í ljós að það gæti reynst upplýsandi um ákveðin grundvallaratriði.
Skýið sem hefur fengið nafnið Miðpunktsskýið, er nefnilega gríðarstór uppsöfnun gass og ryks sem getur myndað stjörnur, segja vísindamennirnir í fréttatilkynningu.
„Engan grunaði að þetta ský væri til áður en við skoðuðum þennan stað á himninum og fundum þarna þetta þétta gas,“ segir Natalie Butterfield, hjá Útvarpssjónaaukamiðstöð Bandaríkjanna.
Risaskýið fannst með Green Bank útvarpssjónaukanum sem er í Vestur-Virginíu í Bandaríkjunum og nemur veikar útvarpsbylgjur sem berast til jarðar frá fyrirbrigðum í geimnum.
Sendir efni inn í miðju Vetrarbrautarinnar
Athuganir á Miðpunktsskýinu leiddu í ljós sérstakar örbylgjur og að auki kekkjamyndun úr ryki og gasi sem að sögn vísindamannanna eru merki um að stjörnur séu að myndast í skýinu.
Uppgötvun hins risavaxna skýs var gerð með geislasjónaukanum Green Bank Telescope í Vestur-Virginíu í Bandaríkjunum, sem nemur daufar útvarpsbylgjur sem fyrirbæri í geimnum senda til Jarðar
Umhverfið virtist auk þess vera mjög ókyrrt og að uppistöðu gert úr rykslóðum sem að sögn vísindamannanna hreyfast í átt að miðju Vetrarbrautarinnar og flytja þannig efni frá ytri hlutum vetrarbrautarinnar til hinna innri.
Milljarðar stjarna og líklega gríðarfjöldi pláneta. Vetrarbrautin er gríðarlega stór og þung. Hér er skemmtilegur fróðleikur um stjörnuþokuna okkar – Vetrarbrautina:
Reyndar telja vísindamennirnir að nýuppgötvaða skýið „gefi einstakt tækifæri til að rannsaka upprunalegar aðstæður í gasskýi áður en það safnast saman í miðju vetrarbrautarinnar okkar“.
Skýið veitir einnig innsýn í hvernig stjörnur myndast við öfgafyllri aðstæður í geimnum.
Rannsóknargrein um uppgötvunina birtist í vísindatímaritinu The Astrophysical Journal.
