Bæði ritaðar heimildir og fornleifafundir benda til þess að víkingar hafi fært guðum sínum mannfórnir.
Í nokkrum fornnorrænum sögum er getið um slíkar fórnir. Í Ynglingasögu segir til dæmis að sænskur konunugur, Áni, hafi fórnað sonum sínum Óðni, og í öðrum sögum er greint frá því að konungum hafi verið fórnað til að sefa guðina.
Myndrænn vitnisburður er einnig til staðar. Mannfórnir sjást á málaðri gotlenskri steinhellu frá Svíþjóð og á veggteppi sem fannst í Oseberg-víkingaskipinu í Noregi.
Einnig nefna seinni heimildir fornnorrænar mannfórnir. Þýski biskupinn Thietmar af Merseburg skrifaði á öðrum áratug 11. aldar að danskir víkingar kæmu saman í Lejre „og fórnuðu 99 manns og jafnmörgum hestum, hundum og hönum eða haukum“.
Munkurinn Adam frá Brimum skráði svipaða frásögn árið 1072, nú frá sænsku borginni Uppsölum, þar sem manneskjum var fórnað og hengt upp í tré guðunum til heiðurs.
Lengst af höfnuðu margir sagnfræðingar þessum heimildum sem kristnum áróðri sem ætlað var að sverta ásatrú víkinga, en síðar hafa fjölmargir fornleifafundir sýnt fram á að þessi kirkjunnar menn höfðu að öllum líkindum rétt fyrir sér.
Fórnarlömb sett í heilaga brunna
Til dæmis hafa fornleifafræðingar fundið beinagrindur manna í nokkrum brunnum í víkingaborginni Trelleborg nærri Slagelse.
Brunnar höfðu mikla táknræna þýðingu fyrir víkinga og voru oft notaðir við helgisiði. Í Trelleborg hafa mannabein verið komið fyrir í brunnum ásamt dýrum, skartgripum og verkfærum guðunum til dýrðar.
Jarðneskar leifar mannfórna víkinga hafa einnig fundist víðar í Danmörku og Svíþjóð og eins hér á landi.
En þótt mannfórnir hafi átt sér stað á víkingaöld eru sagnfræðingar sammála um að þær hafi líklega verið fátíðar og einkum tengdar tímum neyðar, þegar leitast var við að afla sér velvildar guðanna.
