Frumefnin hafa þó dreifst misjafnlega. Ástæðan er sú að efnið sem myndaði þennan hnött fyrir 4,6 milljörðum ára hitnaði svo við alla þessa árekstra að allt efni varð fljótandi. Þyngdaraflið dró þyngstu efnin inn að miðju hnattarins en þau léttari lentu ofar.

Í jarðskorpunni er það þess vegna súrefni sem samanlagt vegur þyngst eða 46% en í öðru sæti er kísill, 28%. Súrefni og kísill mynda þau sílíköt sem er meginefnið í klöpp. Og það er reyndar einmitt þessi hæfni súrefnis til að mynda efnasambönd sem skilar því efsta sæti í jarðskorpunni.

Jörðin er fátæk af vetni

Í sínu hreina formi er súrefnið loftkennt við hitastig hærra en 183 stiga frost. Hefði það ekki bundið sig við önnur efni, væri megnið af því löngu horfið vegna hita sólarinnar. Það var einmitt við slíka uppgufun sem jörðin glataði miklu af öðrum rokgjörnum efnum á borð við vetni og helíum.

Þótt vetni sé um 75% af öllum massa alheimsins er það einungis 0,14% jarðskorpunnar. En það vill okkur til happs að fjarlægð jarðar frá sólinni hentar vel til þess að vetni haldist kyrrt hér bundið í efnasambandi við súrefni – sem sé í vatni.