Hundar skipa mikilvægan sess á mörgum heimilum. Það sést meðal annars á því að útgjöld vegna gæludýratrygginga og dýralæknaþjónustu hafa aukist verulega á síðasta áratug.
Á sama tíma hefur rannsóknum á heilsu hunda fjölgað.
Ný rannsókn bendir nú til þess að hundaeigendur ættu að fylgjast vel með einu tilteknu viðvörunarmerki þegar hundurinn er kominn á efri ár.
Vitglöp geta komið fram hjá mörgum öldruðum hundum, en einkenni þeirra geta verið erfitt að greina frá þeim breytingum sem fylgja eðlilegri öldrun.
Rannsakendur hafa nú bent á óvænt líkamlegt merki sem gæti gefið til kynna vitræna skerðingu: styttri skreflengd í framfótunum.
Í margra ára rannsókn fylgdu vísindamenn 88 öldruðum hundum sem gengust undir próf á hreyfigetu, skynjun og vitrænni getu.
Þegar hundarnir gengu á eigin hraða eftir fimm metra löngum göngustíg kom í ljós að hundar með vitglöp tóku marktækt styttri skref með framfótunum. Það átti jafnvel við þegar tekið hafði verið tillit til aldurs og langvinnra verkja.
Afturfæturnir sýndu hins vegar ekki sömu breytingar.
Að sögn Natasha Olby, dýralæknis og sérfræðings í taugalækningum sem stýrði rannsókninni, skýrist munurinn af því að hreyfingar framfótanna ráðast í ríkari mæli af getu heilans til að samþætta skynupplýsingar og skipuleggja hreyfingar.
Þegar þessi skyn- og hreyfistjórnun veikist styttist skreflengdin.
Leitaðu til dýralæknis
Rannsakendurnir vona að niðurstöðurnar nýtist til að fylgjast betur með heilsu aldraðra hunda og kunni jafnvel að varpa nýju ljósi á vitglöp hjá mönnum.
Löngu áður en fyrsta hundakynið kom fram notaði maðurinn úlfa sem veiðifélaga og seinna sem varðdýr. En hvaða hundur líkist mest úlfinum og eru allir hunda skyldir úlfinum?
„Ef eigendur taka eftir því að skreflengd framfóta hundsins styttist ættu þeir að leita til dýralæknis. Orsakirnar geta verið aðrar en vitræn skerðing, til dæmis verkir vegna liðagigtar eða vandamál í hálsi, sem unnt er að meðhöndla,“ segir Natasha Olby í yfirlýsingu.
„Ef hundurinn greinist með vitræna skerðingu er einnig hægt að grípa til ýmissa breytinga á lífsstíl, þótt enn sé engin lækning við ástandinu.“
Niðurstöðurnar birtust í vísindaritinu Frontiers in Veterinary Science.
