Í dag virðist þetta algjörlega óhugsandi en fram til ársins 1987 voru ungbörn almennt ekki svæfð fyrir læknisaðgerðir.
Í sumum tilfellum var börnunum þó gefið vöðvaslakandi lyf – ekki til að draga úr sársauka, heldur til að tryggja að þau lægju kyrr á meðan aðgerðin var framkvæmd.
Ástæðan var sú útbreidda trú í læknaheiminum að nýfædd börn hefðu ekki fullþroskað taugakerfi og gætu því ekki fundið fyrir sársauka eins og eldri börn og fullorðnir.
Og jafnvel þótt ungbörn fyndu fyrir sársauka var áhættan af svæfingu allt of mikil. Læknar óttuðust að börnin myndu hætta að anda vegna svæfingarinnar. Viðhorfið til svæfingar og ungbarna breyttist ekki fyrr en um miðjan níunda áratuginn.
Barátta móður bar árangur
Árið 1985 var hinn níu mánaða gamli Jeffrey lagður inn á barnaspítala í Boston. Hann átti að gangast undir hjartaaðgerð.
Móðir hans, Jill Lawson, uppgötvaði síðar að Jeffrey hafði ekki fengið verkjalyf í aðgerðinni. Jill var svo misboðið að hún hafði samband við dagblaðið The Boston Globe til að láta vita af misnotkuninni á sjúkrahúsinu.
Jill Lawson birti einnig grein í læknatímariti þar sem hún krafðist þess að læknisfræðin tæki sársauka ungbarna alvarlega.
Gagnrýnin skilaði árangri. Í kjölfar málsins hófu nokkrir vísindamenn ítarlegar rannsóknir á sársaukaviðbrögðum ungbarna – og niðurstöðurnar voru ógnvænlegar.
Þeim varð snemma ljóst að ungbörn finna ekki aðeins fyrir sársauka – þau finna fyrir honum sterkar en fullorðnir vegna þess að taugakerfi þeirra er ofurnæmt.
Strax árið 1987 varð alsiða að svæfa ungbörn fyrir stórar aðgerðir.
